بانو

بوی اذان می دهد هوای این روزها ، انگار می خواهد هر لحظه اش کسی از مناره برود بالا و یک دست بر کنار گوشش بگذارد و دیگران را به واسطه عطر نهفته در هوا دعوت کند به اندکی نگاه ، به خود ... برایت گفته بودم که چه بسیار حرف دارم و تو گلایه از این که این بسیارها چه زمانی باید بیان شود ، ناگفته هایی که بیشتر از بیان شده ها پر کرده اند فضای اطراف را بی آنکه دیده شوند ... بایدش بن بستی /که پس از ماه / قفل زند آخر کوچه / در چپ / نام به من / کوچه بن بست / کجا خوشبختی ؟ / من کنم راه به سوی تو نیاز/ در پس کوچه صدایی آمد / نام من خواند به ناز / گمشده راز زمین / در صدایت پیدا / و تو / خوشبخت ترین راز زمین / کوچه بن بست / من و تو پیدا ...

بانو

هوا ابر دارد و ماه نا پیدا زمین می چرخد بر روال چند ساله خود ، و من ... و من می شوم نگاه ، نگاهی که سالهاست به جایی خیره شده و انگار منتظر است ، منتظر یک اتفاق و نه معجزه که اینها را فرق باید ... ساعت هجده و شش دقیقه روز جمعه سنه یکهزار و سیصد و هشتاد و شش و می شود جمعه انتظار ، انتظار منجی ...